Ik kan van mezelf niet zeggen dat ik een bepaald type fotograaf ben. Ik ben niet uitsluitend een portretfotograaf, hoewel ik portretten maken enorm leuk vind. Ik ben niet uitsluitend een landschapfotograaf, hoewel ik dat, bij tijd en wijle, prachtig vind.
Wat ik wel kan zeggen is dat ik de foto (welke foto dan ook) wil maken op het juiste moment. Het moment hangt van allerlei factoren af, maar het belangrijkste is kijken. Kijken naar de situatie en anticiperen op wat mogelijk komen gaat.
Photographers deal in things which are continually vanishing and when they have vanished there is no contrivance on earth which can make them come back again. Henri Cartier-Bresson
Kijken doe ik graag. Het liefst ben ik ergens achterin in een hoekje, zodat ik in alle rust de omgeving kan observeren. Of het nou een terras is of een concertzaal. Dat is mijn plekje. Observeren, kijken. Afdrukken op het juiste moment.
Dat geldt natuurlijk voor allerlei soorten fotografie waarin mensen vastgelegd worden. Bij portretten is het soms dat ene moment waarop het onderwerp net die ene blik in de ogen heeft die het moment anders maakt dan alle voorgaande of volgende momenten.
Kijken naar de taferelen die voor mij ontstaan. Mensen die onbedoeld een rol spelen in het tafereel. Sommige mensen verdwijnen weer van het toneel, anderen groeien in korte tijd uit tot de hoofdrolspelers. Maar telkens ontstaat er weer een moment, het hoogtepunt van de scene die zich voor mij afspeelt. Dat moment leg ik vast, voordat het weer voorbij is en niet weer terugkomt.
Catch the right moment.